NEFES NEFESE

Gece yarısı nefes alamıyormuş gibi, korkuyla uyandı. İlk aklına gelen balkonun kapısını açıp nefes alabilmekti. Odaya giren havanın tamamını solumak ister gibi çekti içine; susuzluktan kana kana musluktan içer gibiydi havayı. Nefes alışlarının hızlandığını, kalbinin atışlarının dışardan görüldüğünü farkettiğin de çığlık çığlığa seslerini duydu, ağıt gibiydi, ne olmuştu onlara?
Fırladı yerinden koştu balkona, görünmüyorlardı, neydi bu çıldırtan çığlık? Oysa her sabah konuşurlardı kendisiyle ne olmuştu da gecenin o saatinde uyanmasını istemişlerdi?
Can havliyle kapattı kapıyı, üzerini başına kadar örtüp sakinlemeyi diledi. Nedendi çığlıkları?
Uyandığında hiç uyumamış gibi yorgun ve kırgındı.
Zaman geçsin istedi bir kaç gün sonraya ..”yine mi“ dedi içinden.
İyi de neden ? Alışmıştı oysa hüzünle gelen yalnızlığına.. Sebepsiz yere akan gözyaşlarına, sığınacak liman aramasına.. kendinden kaçmasına..
Ansızın yağan yaz yağmurları gibi sırılsıklam oldu yüreği, ortalık toz duman, mevsimi olmadan..

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir