KORONA DA SENE İ DEVRİYE

2021 e ülkemizde ilk defa kısıtlama ile girdik , üç gün oldu. Martta başlamışı Korona lı günler, bir iki ay sonra sene i devriyesi olacak. Doğrusunu söylemek gerekirse tüm çözümsüz sorunların biz dünyaya gelmeden çok önce yaşandığını ve her şeye çare bulunduğunun rahatlığını yaşadığımı itiraf etmeliyim korona ya kadar. Nasıl da beklenmedik bir çaresizlik sardı dünyayı da hepimiz nefesimizi tuttuk bekliyoruz.
Kaybettiklerimizi son yolculuğuna bile uğurlayamamanın acısı, sevdiklerimize sarılamamanın yoksunluğu, geleceğin ne kadar zaman sonra normalleşeceğini bilmeden yaşananın çaresizliği ile umut etmek için sebepler arıyoruz.
Yüzlerce çocuğun olduğu bir yerde çalışıyorum, her gün anne babalarının emanetleri olan, gülerek gelen yüzleri umutsuzluğa sürüklemeye hiç hakkımız yok diye dört elle sarılıyoruz güne. Onlar varsa umut var dünyamıza, biz giderken alacaklar sahnedeki yerlerini ve çiçekler ekecekler yeryüzüne, güvercinleri salacaklar gökyüzüne, motorları maviliklere sürecekler.
Dünya gelmedi mi bu güne böyle? “Hayat Güzeldir” filmindeki baba oğlunu yaşatmak için savaşı oyuna çevirmemiş miydi? Gideceğini bile bile…
Döndüm bu üç günde yarım asır geriye; topladım, çıkardım, kalanı çarptım sonra böldüm elli ikiye. Gülen yüzleri gördüm, kızanları, dedikodu yapanları, övünenleri, kendini yok sayanları, ahiret için yaşayanları, vatan için kendinden gidenleri, durup bekleyenleri.
Annem “erken gelmişiz dünyaya ” derdi şimdi biz ne diyeceğiz?
Bizler dünyayı insanca yaşanılır kılmak için kendini yok sayanların bize bıraktığı mirasın tadını çıkarırken o günlerdeki acıları, yoksunlukları düşünmeden bu günü yaşamanın bedeli mi bu , yoksa çok büyük gördüğümüz evrende bir toz tanesi olan dünyamızın küçük bir aile olduğunu hatırlatan yirminci yüzyılın tokadı mı kendimize gelmemiz için?
Hadi bu gün soralım kendimize;
Bunca yıl ne yaptım?
Kimleri sevdim, kimleri kırdım?
Kimsesiz bir çocuğun başını en son ne zaman okşadım?
Üşüyen bir kediye, köpeğe en son ne zaman kartondan ev yaptım?
Evde böceklenen bulgurları çöpe atmak yerine bir ağaç dibine en son ne zaman döktüm?
Şimdi evdeyiz ya sığmazken dünyaya durup düşünelim…
Ben sordum kendime;
Yarım asrı çoktan geride bıraktım, Özellikle 2020 yaşamın sadece kendi elinde olmadığını öğretti. Yapabildiğimiz şeyler şimdi mucizeymiş gibi uzak görünüyor. Yaşam ne kadar misafir eder bilmiyorum ama ben uzun kalmak istiyorum.
Şimdi yeni bir yıla girdik, acı ve üzüntüye dair ne varsa bağışlıyorum ve geçmişte bırakıyorum.
Yaşamın bu yılı ile beraber hak ettiğimiz insanca duygularla yol alıp; güldürebilirsek , insan olma yolunda çaba sarf edenleri ne mutlu bize…

2 thoughts on “KORONA DA SENE İ DEVRİYE”

  1. Duygularımızı, hissettiklerimizi ne güzel ifade etmişsiniz. Bugünler de eminim geçecek öyle ya da böyle. Geri kalan ömrümüzün bol kahkalı, bol sevmeli, hayat dolu geçmesi dileğiyle. 💕

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir