HİÇ KİMSE

Bu günlerde hiç kimse gibiyim; Kitaplarımın arasına sığınıp unutuyorum; sevinçlerimi , hüzünlerimi , isteklerimi.
Oturuyorum ahşap bir masaya ; bakıyorum yoldan gelip geçenlere.. Çeyrek asrı yaşadığım şehirle hesaplaşıyorum..
İçimdeki kaybolma isteği neden?
Melankolik hallerime yabancı değilim de hiç kimse olma halim neyin habercisi?
İçim yabancı kendime, sonra sevdiklerime..
Bakıyorum sadece, sonsuzluğu yakalamak ister gibi..
En çok ta ağlama isteği engelleyemediğim, çocukken sıktığım dişlerim gevşedi ,dikiş tutmuyor göz kapaklarım..
Anılarım bitti sanki ben bittim..
Çıksam sokaklara arasam kendimi?
Tiyatro sahnesi demiştim ya bir kez sahne aldığım,
Şimdi sahne boş..
Hiç kimseyim işte hepsi bu..

2 thoughts on “HİÇ KİMSE”

  1. Günaydın , Öncelikle böylesi içten paylaşım için sevgiler…sorularla konuşmak yanıtlarıyla yaşatıyor bizleri…sevgiyle kalın…

    1. günaydın Ayfer hanım,yaşam döngüsünde her şeyin var olduğunu ve artık kendimize dürüst olma zamanın geldiğini hissediyorum,çok teşekkür ederim.

Emine Çataltaş için bir cevap yazın Cevabı iptal et

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir