DÜNDE GİBİYİM

Yazamıyorum bu günlerde,” anılarım bitti ben bittim “demiştim sebep bu mudur? Yoksa neden söz söylemez oldu içim?
Neye olsun ki küskünlüğüm? Kendimden başka.. Herkes bir yılgınlık içinde birbirine yılgınlık, dağılanı toparlayamaz gibi..
Neresine baksan kanayan.. geçmiş, anılar.. Oysa bahar gibi hep çiçek açıyordu başlangıçlar..
Ne demek lazım mevsim gibiyiz işte hep baharı beklerken, kavrulduğumuz, sararıp solduğumuz, donduğumuz.. kalbimiz olamasa döner dururuz da takılıp kalıyor ruhumuz..
Biliyorum yalnızlığın bin bir halini, bedenin değil ruhun çırpınışlarını.. Çığlıklar içindeki çıldırtan sessizliği..
Ne oluyor onlara ,ya bana? Yaşamak yiyip içmekse derdim ne? Bu sorgulamalar niye? Niye sürekli şarkılarda yaşıyorum? Kitaplara sığınıyorum? Kuşlarla konuşuyorum?
Eksik bir şey var dolmayan, olmayan..
Bir gününe bile pişman değilim yarım asrın sadece durmuş gibiyim, donmuş gibiyim.. bu güne gelmemiş, dünde gibiyim..

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir